ยามเมื่อลมพัดหวน

เวลา…ทำให้คนมาเจอ

เวลา…ทำให้คนสนิท

เวลา…ทำให้เราต้องห่าง

ถ้ามีโอกาส…

เวลา…ก็พาคนของอดีตกลับมาทุกที

 

 

 

ยามเมื่อลมพัดหวน

จากคนละฟ้า จากคนละแผ่นดิน กลับมาโบยบิน
ข้ามไปสุดฟ้า จนได้พบกัน
อาจเป็นเพียงลม ที่พาเราพบพาน ให้เราได้รักกัน
และให้ฉัน ต้องฝืนใจลา

อาจเป็นเพราะรัก ที่ผ่านมากับลม ผ่านมาเชยชม
เพียงแผ่วพลิ้ว แล้วมันก็จางไป
เก็บความทรงจำ เก็บงำในหัวใจ อยู่เพียงเดียวดาย
ในเมื่อรัก จากไปพร้อมสายลม

เมื่อเป็นความรัก ที่ไม่อาจเผยใจ เก็บมันเอาไว้
เก็บมันเอาไว้ ไม่อาจยอม ให้เธอรู้

เมื่อใดที่ลมพัด ให้ผ่านมาหน่อยได้ไหม อยากให้คืนวัน
ที่ดีเหล่านั้น ได้หวนมา
เมื่อใดที่ลมหวน ที่เธอจะกลับมาหา เฝ้ารอเวลา
ที่ลมแห่งรักนั้น จะพัดพา..มาอีกครั้ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s